صبرِ حقیقی زمانی پدید میآید که انسان در ژرفای دل باور کند مالک واقعیِ جان و جهان خداست. ذکر «إِنّا لِلّهِ وَإِنّا إِلَیهِ رَاجِعُونَ» همین حقیقت را اعلام میکند: ما از آنِ خداییم و همه چیز در مسیر بازگشت به اوست. بنابراین وقتی مصیبتی میرسد، انسانِ موحّد به جای فروپاشی، به این یادآوری پناه میبرد
که آنچه گرفته شده، در اصل به صاحب حقیقیاش بازگشته است و همین بینش، سرچشمه آرامش و استواری او میشود. ازاینرو، پیوند صبر و این ذکر پیوندی درونی است؛ صبر میوه توحید است و این گفتار تجلّی همان توحید.
02:25 - 10 فروردین 1405
406 Views