در محله ما دوستی زندگی میکرد به نام آقا سیفی که شهره بود به اهل دل بودن.اهل دل در محله ما به همانهایی گفته میشود که بیمارند اما مجرم نه.آقا سیفی سالها طریقت اهل دلی پیمود و یک به یک دندانها را در این سلوک از کف داد. آدم تند مزاجی بود...چند سالی گذشت و به نَسخی و خِنسی خورد.
