لازم نیست انسان #یاد_خدا را به ذهن و خیالش منتقل کند.یاد خدا،یاد ذهنی نیست.یاد خیالی نیست.یاد خدا، نوعی «توجه» است؛آن هم «توجه قلبی».مثلاً مردی عاشق زنی میشود؛ گاهی دیدهاید که این مرد،حالت بیتابی و بیقراری دارد. اینطور نیست که مدام اسم او را ببرد و دربارۀ او فکر کند،
اما قلبش متوجه به او است.غذا میخورد،لباس میپوشد،راه میرود، اما دلش متوجه به اوست.این «یاد» است و لازمهاش خیال نیست.بسیاری افراد، یاد قلبی را، با یاد ذهنی و خیالی اشتباه میکنند.مرتباً میخواهد خدا را به خاطر بیاورد.این ذکر نیست.ذکر، «انس» است. #ذکر، #دوست_داشتن_خداست.(مرحوم حائری)