خوش به حالت که مهربان شدهای!دائما فکر این و آن شدهای!تو تصور نکن که اتفاق است این!قصه روبه و کلاغ است این!مهربانی به این جماعت پاک!نشود رزق آدم ناپاک!خاک، جای زلال آبی رود!در هوا شد معلّق آتش و دود!به تو هشدار عقل و فطرت بود!که تواضع نباد با نمرود!
